Hoe een jaar van loslaten en afscheid nemen de start werd van een nieuw begin.

2016. Een bewogen jaar. Het jaar waarin ik veertig werd, het jaar waarin ik afscheid moest nemen van mijn moeder. 

Het begon hectisch dat jaar. Een rollercoaster van onzekerheid en emoties, van afscheid en denken 'het moment is daar' tot terug stille hoop krijgen. Ontkenning, dat ook. Het was geen plots afscheid, we werden door het verplegend personeel daarin met veel liefde en begrip begeleid. 

Maar toch.

Hoe goed je ook denkt voorbereid te zijn, afscheid nemen van je moeder komt hard binnen. Niet direct, de adrenaline nam het eerst over, maar daarna sijpelt het meer en meer je leven binnen. Ineens is tijd iets heel relatief en vraag je je af waar de voorbije jaren zijn gebleven. Een beetje wezenloos. Afscheid nemen van onze ouders, het is een natuurlijk iets, alleen liever niet te vroeg. 

Het voelt alsof mijn beschermlaag is verdwenen. Een veilige bovenlaag die me behoedt voor de heftige kanten van het leven. Alles lijkt harder aan te komen en een nieuwe laag moet zich vormen. 

Ik laat het allemaal een beetje op mij afkomen in de hoop dat tijd heelt.

Na de winterse grauwheid kondigt zich stilaan de lente aan. Een volgende mijlpaal komt onverbiddelijk mijn richting uit. Ik probeer nog denkbeeldig af te remmen, maar helaas. Nooit gedacht dat ik zo'n probleem zou hebben met de 4-0. Midlife? Quarterlife? Ik dacht dat ik dat al gepasseerd was. Trouwens, was dat niet iets waar enkel mannen last van hadden?

Kom ik nu in de categorie van de stabiele volwassene die weet wat ze wilt en daar rust in vindt? Een voorbeeldige en échte moeder, want die weten altijd raad? Een curriculum met mijn ervaring weegt die nog op tegen een frisse nieuwkomer die bruist van energie en de nieuwste tools in de vingers heeft? Als ze mijn jaartal zien staan, word ik dan meteen geklasseerd want die is al oud. Trust me, ik heb het ook ooit over veertigers gedacht.

Veertig op papier, maar een pak jonger in mijn dromen. Wanneer de realiteit als een boomerang in je gezicht komt, is het tijd om jezelf bij de kraag te pakken. Hoelang ga je in die dromen blijven hangen? De fantasiewereld waarin ik ooit... blablabla Rhea. Dat waar je keihard in gelooft bij andere mensen, zou je dat zelf ook niet eens helemaal gaan toepassen? 

Of wat moet er nog gebeuren om dit duidelijk te maken. Tijd is onomkeerbaar. Mijn innerlijke criticus geeft me een schop onder mijn kont. Het is nodig, want ik wil niet van de 'had ik maar'. Ik wil nu.

Dus maak ik sindsdien van de droom een plan. Zoek ik all the way uit of ik daar écht iets van kan maken. Maak ik mij de belofte dat iets tijd nodig heeft om te groeien en doe ik het zonder haast. Goede dingen hoeven niet rap-rap, die bloeien vooral door aandacht. Zolang er maar commitment is.  

translation missing: nl.blog.comments.form_no_comments

translation missing: nl.blog.comments.approval_notice